مثلها زدم ، تا به وسيله آنها عبرت گيرى ، و در راه صحيح آن گام نهى ! كسانى كه دنيا را خوب آزموده‌اند ، همانند مسافرانى هستند كه در سر منزلى بى آب و آبادى و پر مشقت كه قابل ماندن نيست قرار گرفته ، و قصد كوچ بسوى منزلى پر نعمت و به ناحيه‌اى كه در آن آسايش و راحتى است نموده‌اند ( اينها براى رسيدن به آن منزل ) مشقت‌هاى راه را متحمل شده‌اند ، فراق دوستان را پذيرفته ، سختى مسافرت و غذاهاى ناگوار را با جان و دل قبول نموده‌اند ، تا به خانه وسيع خويش و سر منزل قرار و آرامش خود گام نهند . از هيچكدام از اين ناراحتيها و مشكلات در اين راه احساس درد و رنجى نمىكنند ، هزينه‌هاى مصرف شده را غرامت نمىانگارند ، و هيچ چيز برايشان محبوبتر از آن نيست كه آنان را به منزلشان نزديك و به محل آرامششان برساند . اما كسانى كه به دنيا مغرور شده‌اند ، همانند مسافرانى هستند كه در منزلى پر نعمت قرار داشته ، سپس به آنها اعلام مىشود كه بايد بسوى منزلى خشك و خالى از نعمت حركت كنند ، نزد آنان هيچ چيز ناخوش آيندتر و ناراحت كننده‌تر از مفارقت آنچه در آن بوده‌اند و حركت بسوى ناراحتيهائى كه بايد تحمل كنند و در آن قرار گيرند ، نيست ! پسرم ! خويشتن را معيار و مقياس قضاوت بين خود و ديگران بگير ! پس آنچه را كه براى خود دوست مىدارى براى ديگران دوست دار ، و آنچه را كه براى خود نمىپسندى بر ديگران نيز مپسند ستم مكن ! همان گونه كه دوست ندارى به تو ستم شود . نيكى كن ، همانطور كه دوست دارى نسبت به تو نيكى كنند ، براى خويشتن چيزى را زشت بدان كه همان را براى ديگرى قبيح مىشمارى ، به همان چيز براى مردم راضى باش كه براى خود مىپسندى آنچه نمىدانى مگو ، اگر چه آنچه مىدانى بسيار اندك است ! و آنچه را كه دوست ندارى به تو بگويند به ديگران نيز مگو . بدان كه عجب و غرور ، ضد صواب و راستى و آفت عقل است . نهايت كوشش و تلاش را . .